توصیه های یک پروفسور چینی متحیر کننده است. توصیه های بسیار خوبی هستند .
چند دقیقه صرف مطالعه آن بکنید هرگز تصور نمی کنید که ممکن است زندگی یک نفر بستگی به شما داشته باشد. 

‌ کودکان‌ کم‌ سن‌ و سال‌ بسیار زیرک‌ هستند و هر گونه‌ تردید و دودلی‌ شما را به‌ سرعت‌ درک‌ می‌کنند. اعتماد کودک‌ آسیب‌دیده‌ یا بیمار را از طریق‌ گفتگوی‌ ابتدایی‌ با فرد مورد اعتماد وی‌ (در صورت‌ امکان‌ یکی‌ از والدین‌) جلب‌ کنید. در صورتی‌ که‌ پدر یا مادر کودک‌، شما را بپذیرند و متقاعد شوند که‌ کمک‌ شما مؤثر واقع‌ خواهد شد، این‌ حس‌ اعتماد به‌ کودک‌ منتقل‌ می‌شود. همیشه‌ در مورد روند کار و آنچه‌ قصد دارید انجام‌ دهید، با جملاتی‌ ساده‌ به‌ کودک‌ توضیح‌ بدهید؛ از بالای‌ سر کودک‌ با او صحبت‌ نکنید. نباید کودک‌ را از مادر، پدر یا سایر افراد مورد اعتماد وی‌ جدا کنید.

در ارایه‌ کمک‌های‌ اولیه‌ به‌ یک‌ کودک‌ سعی‌ کنید که‌ کودک‌ ضمن‌ درمان‌ شما، احساس‌ آرامش‌ و اطمینان‌ کند. همیشه‌ بدون‌ توجه‌ به‌ اینکه‌ سن‌ کودک‌ چقدر است‌، در مورد آنچه‌ انجام‌ می‌دهید به‌ وی‌ توضیح‌ دهید.

رساندن خبر فوت به خویشاوندان مرحوم معمولاً از وظایف‌ پلیس‌ یا پزشک‌ مربوطه‌ است‌.

با این‌ وجود، مناسب‌ است‌ که‌ شما به‌ خویشاوندان‌ و دوستان‌ فرد بگویید که‌ وی‌ مصدوم‌ یا بیمار شده‌ است‌.

همیشه‌ مطمئن‌ شوید که‌ اولین‌ شخص‌ طرف‌ گفتگو با شما، همان‌ شخص‌ مناسب‌ و مرتبط‌ با حادثه‌ است‌.

سپس‌، در حد توان‌ ساده‌ و صادقانه‌، به‌ توضیح‌ ماجرا بپردازید و در صورت‌ لزوم‌، محلی‌ را که‌ مصدوم‌ به‌ آنجا منتقل‌ شده‌ هم‌ ذکر کنید.

مبهم‌ یا اغراق‌آمیز سخن‌ نگویید چون‌ این‌ کار می‌تواند دلواپسی‌ بی‌مورد ایجاد کند.

بهتر است‌ به‌ جای‌ دادن‌ اطلاعات‌ گمراه‌کننده‌ به‌ فرد در مورد یک‌ آسیب‌ یا بیماری‌، اظهار بی‌اطلاعی‌ کنید.

در طول‌ زمان‌ معاینه‌ و درمان‌ مصدوم‌، با وی‌ صحبت‌ کنید.
به‌ وی‌ توضیح‌ بدهید که‌ قصد دارید چه‌ کاری‌ انجام‌ دهید.
سعی‌ کنید با دادن‌ پاسخ‌های‌ صادقانه‌ به‌ سؤالات‌ بیمار، تا جایی‌ که‌ می‌توانید از ترس‌ وی‌ کم‌ کنید. در صورتی‌ که‌ پاسخ‌ سؤالی‌ را نمی‌دانید، این‌ مطلب‌ را به‌ بیمار بگویید.
حتی‌ پس‌ از پایان‌ درمان‌، باز هم‌ اطمینان‌ بخشیدن‌ به‌ بیمار را ادامه‌ بدهید. همچنین‌ در مورد خویشاوندان‌ نزدیک‌ مصدوم‌ یا هر شخص‌ دیگری‌ که‌ باید از این‌ حادثه‌ مطلع‌ شود، سؤال‌ کنید. از مصدوم‌ بپرسید که‌ آیا لازم‌ است‌ مسؤولیت‌هایی‌ را که‌ بر عهده‌ وی‌ بوده‌ (مثلاً رفتن‌ به‌ مدرسه‌ به‌ دنبال‌ فرزندش‌) انجام‌ دهید.
فردی‌ را که‌ مطمئن‌ هستید در حال‌ مرگ‌ و یا شدیداً بدحال‌ یا آسیب‌دیده‌ است‌، رها نکنید. به‌ گفتگو با مصدوم‌ ادامه‌ بدهید و دست‌ وی‌ را بگیرید؛ هرگز اجازه‌ ندهید که‌ فرد احساس‌ تنهایی‌ کند.

هر مصدومی‌ باید احساس‌ امنیت‌ داشته‌ باشد و بداند که‌ فرد کارآزموده‌ای‌ از وی‌ مراقبت‌ می‌کند.

با رعایت‌ نکات‌ زیر، می‌توانید جوی‌ از اطمینان‌ و اعتماد به‌ وجود آورید:

هم‌ واکنش‌های‌ خود و هم‌ مشکل‌ ایجاد شده‌ برای‌ مصدوم‌ را کنترل‌ کنید.
خونسرد و منطقی‌ عمل‌ کنید.
خوش‌ رفتار ولی‌ قاطع‌ باشید.
با مهربانی‌ اما هدف‌دار و صریح‌ با مصدوم‌ صحبت‌ کنید.